هر سال تعدادی از فیلم های ترسناک ژاپنی در هالیوود بازسازی می شن که اغلب کپی های ضعیفی از فیلم اصلی هستن. اگر نسخۀ اصلی Ju-On (بازسازی شده به نام Grudge) رو دیده باشین متوجه تفاوت نسخۀ اصلی با نسخۀ آمریکایی خواهید شد.
فیلم های ترسناک ژاپنی بیشتر با نگاهی روانشناسانه ساخته می شن و منطق خوبی پشت حوادث ترسناک جا گرفته. در پایان فیلم، تمام حوادث توجیهی منطقی پیدا می کنن و هیچ سوالی بی پاسخ نمی مونه. اما آمریکایی ها بیشتر بر خلق وحشت تمرکز دارن و به ریشه های داستان بی توجه هستن (مثل فیلم های Ring و Dark Water).
فیلم Chakushin Ariکه با عنوان انگلیسی One Missed Call نمایش داده شده (محصول ۲۰۰۳) از نمونه های خوب سینمای وحشت ژاپن هست که فیلمنامۀ هوشمندانه ای داره و تنها در انتهای فیلم هست که گره حوادث ترسناک باز می شه.
"ماجرا با دریافت یک سری پیغام تلفنی شروع می شه، پیغام هایی از خود صاحب گوشی که گویی از آینده تماس گرفته و جزئیات نحوۀ کشته شدنش رو با صدایی وحشتزده بیان می کنه... بعد از مدت کوتاهی صاحب گوشی به همون شکل کشته می شه..."
این چند خط می تونه شروع بسیار خوبی برای یک فیلم ترسناک باشه و حسابی بیننده رو درگیر کنه. حالا اگه منطق قابل قبولی پشت این حوادث نباشه، پایان فیلم شکلی تصنعی به خودش می گیره و احساس می کنیم دو ساعت وقتمون تلف شده. اما در این فیلم به شکلی هنرمندانه ریشه های روانی بروز چنین حوادثی رو طراحی کردن:
"دختر نوجوانی که به شدت به خواهر خردسال ناتنی اش حسودی می کنه، می خواد با صدمه زدن به او و سپس کمک کردن بهش خودش رو بعنوان ناجی خواهر نشون بده تا توجه همه رو به خودش جلب کنه. اما با رسیدن مادر کمی زودتر از موعد، نقشه نیمه کاره می مونه و قضیه شکل دیگه ای به خودش می گیره. دختر نوجوان که به شدت ترسیده، دچار حملۀ آسم می شه اما مادر که از دستش عصبانیه اون رو به حال خودش رها می کنه... بعد از مدتی مادر می میره و خواهر کوچکتر رو به یتیم خانه می سپارن..."
اینکه چطور این پیش زمینه باعث بروز حوادث ترسناک بعدی می شه چیزیه که با دیدن فیلم بهش پی می بریم. Takashi Miike که از کارگردانان توانای سینمای ژاپن هست به خوبی از عهدۀ اینکار براومده و تونسته فیلم تاثیرگذاری رو تقدیم علاقمندان این ژانر بکنه.
نسخۀ آمریکایی این فیلم هم (با همین نام) ساخته شده که امسال به نمایش درمیاد ولی مطمئناً – مثل بقیۀ آثار بازسازی شده – به پای نسخۀ اصلی نمی رسه. |