امکان ثبت و نمایش عکس به صورت سه بعدی از همون سالهای ابتدایی اختراع دوربین عکاسی وجود داشته و تلاش های مختلفی در این رابطه صورت گرفته.

تکنیک های مختلفی برای این کار ابداع شده که تقریباً تمام اونها بر پایۀ سیستم بینایی انسان طراحی شده ان: استفاده از دو دوربین کنار هم (بجای دو چشم)، عکسبرداری یا فیلمبرداری بصورت همزمان با هر دو دوربین و سپس نمایش همزمان اونها روی پرده.

تنها کار باقی مونده تفکیک تصاویر از همدیگه اس به شکلی که چشم چپ تصویر دوربین سمت چپ و چشم راست تصویر دوربین سمت راست رو ببینه. یکی از ساده ترین روش های اینکار استفاده از عینک های آناگلیف (Anaglyph) هست که یک طرف فیلتر قرمز و طرف دیگه فیلتر آبی رنگ داره. هنگام تماشای عکس یا فیلم های گرفته شده با این تکنیک، لنزها تصاویر رو از هم تفکیک می کنن و حسی غریب از تماشای یک تصویر سه بعدی رو بوجود میارن.

هنگام تماشای این تصاویر، صفحۀ مانیتور یا تلویزیون تبدیل به یک جعبه می شه که اشیایی سه بعدی درون اون وجود داره و حتی بعضی از اشیاء بیرون از صفحه قرار می گیرن.

من بعد از جستجوی زیاد تونستم یه تعداد از این عینک های سه بعدی رو از شرکتی در هنگ کنگ بخرم (با وجود تحریم های مختلف و عدم امکان پرداخت آنلاین در ایران، برخی کارهای ساده به معضلی بزرگ تبدیل می شن). سایت های زیادی هستن که عکس و فیلم های سه بعدی ارائه می دن، بعضی عکس ها واقعاً حرفه ای گرفته شدن و آدم رو مبهوت می کنن.

جالب اینکه با ارائۀ نرم افزارهای جدید، می شه عکس و فیلم های معمولی دو بعدی رو با ترفندهایی خاص به سه بعدی تبدیل کرد. تبدیل عکس به سادگی و با نصب یک Plugin روی فتوشاپ انجام می شه و برای تبدیل فیلم هم نرم افزارهایی ارائه شده. در حال حاضر فیلم های زیادی به شکل سه بعدی آناگلیف موجود هستن و خیلی از فیلم های قدیمی تر هم به سه بعدی تبدیل شدن. تماشای سری فیلم های ماتریکس، جنگ ستارگان یا ایندیانا جونز به این شکل واقعاً لذت داره.

جالب اینکه در دنیا چند کانال تلویزیونی هستن که تمام برنامه هاشون رو به شکل سه بعدی پخش می کنن. من بخشی از یک مسابقۀ فوتبال رو به این شکل تماشا کردم و واقعاً تحت تاثیر قرار گرفتم. توپ و بازیکنان آنچنان طبیعی بودن که دلم می خواست دستم رو به سمت تلویزیون ببرم و توپ رو توی هوا بگیرم!

وقتی این عینک ها رو به دوستانم می دم و براشون فیلم یا عکس سه بعدی نمایش می دم، جالب تر از دیدن تصاویر روی صفحه، تماشای چهرۀ بهت زدۀ اونهاست که با دهان هایی o شکل به صفحه خیره شدن!

امروز یه سایت پیدا کردم که با وارد کردن نام و نام خانوادگی می تونین آدرس دقیق خودتون رو (تا حد شماره پلاک) توش پیدا کنین. می دونستم اطلاعات دقیق همه ما یه جایی ثبت می شه ولی نمی دونستم کجا، بالاخره امروز پیداش کردم.

کافیه روی لینک زیر کلیک کنین و بعد نام و نام خانوادگیتون رو وارد کنین. نتیجه حیرت آوره:

آدرس دقیق شما

یک سیستم سینمای خانگی از سه قسمت تشکیل شده:

۱- سیستم پخش (DVD Player): مهمترین قسمت سینمای خونگیه، چون اگه درست انتخاب نشه ممکنه خیلی از فیلم ها رو درست پخش نکنه یا اصلاً نشناسه. در حال حاضر بهترین برندهای موجود در بازار ایران توشیبا و سامسونگ هستن که تقریباً تمام DVDها رو پخش می کنن.
محدودۀ قیمت: ۴۰ تا ۱۵۰ هزار تومن
پیشنهاد من: سامسونگ (ورودی/خروجی های متنوع، چشم نوری قوی، امکانات زیاد، گارانتی معتبر)
نکته: اگه نوار VHS هم دارین، بهتره یه Samsung Combo بخرین که هر دو رو پخش کنه.

۲- صفحه نمایش (تلویزیون): بسته به بودجه و ابعاد خونه انتخاب های متنوعی وجود داره. اگه قصد خرید تلویزیون دارین سعی کنین LCD بخرین که هم کیفیت بسیار بالاتری داره هم تصاویر زنده تر. اندازۀ صفحه هم بسته به فاصلۀ صندلی تا تلویزیون متغیره. برای خونۀ اغلب ما ایرانی ها اندازۀ ۳۲ اینچ مناسبه. باید این نکته رو هم در نظر داشته باشین که حتی فیلم های DVD اوریژینال در ابعاد ۴۰ اینچ به بالا Pixelate می شن و کیفیت افت می کنه. (بهتره برای ابعاد بالای ۴۰ اینچ از فیلم های Blu-ray استفاده کرد که بعداً درباره اش می نویسم).
محدودۀ قیمت: ۸۰۰ هزار تومن به بالا
پیشنهاد من: LCD سامسونگ (ورودی/خروجی های متنوع، بالاترین سرعت پاسخدهی تصویر، نسبت کانتراست بالا، گارانتی معتبر)

۳- سیستم صوتی: حتماً می دونین که صدا هم به اندازۀ تصویر مهمه. برای لذت بردن از صدای دالبی و DTS باید سیستم مناسبی رو انتخاب کنین. در این قسمت گزینه های مختلفی وجود داره که هر کدوم ویژگی های خودشون رو دارن؛ هم می تونین یه سیستم صوتی کامل از سامسونگ، سونی یا LG بخرین و حتی می تونین از اسپیکرهای کامپیوتر استفاده کنین. فقط سعی کنین حتماً سیستمی تهیه کنین که دارای حداقل ۵ اسپیکر باشه (یکی وسط، دو تا جلو، دو تا پشت سر).
محدودۀ قیمت: ۳۰ هزار تومن به بالا

کامپیوتر: نوعی اسباب بازی؛ یک جور دکور خانگی؛ آرشیو فیلم و موسیقی؛ هووی الکترونیکی

سخت افزار: قسمتی از کامپیوتر که می توان آنرا با چکش خرد کرد

نرم افزار: قسمتی از کامپیوتر که فقط می توان به آن فحش داد

Motherboard: تخته ننه

RAM: نشانۀ برتری بر رفقا و خصوصاً پسرخاله؛ مال هر کی بیشتر باشه برنده اس

چت روم: جدیدترین اختراع بشر جهت وقت تلف کردن؛ مکانی که در آن ۹۹% کسانی که می گویند 18/f هستند سیبیل دارند چه جور؛ فضایی برای درد دل پیش هر کس و ناکسی؛ مکانی جهت بروز عشق های چند دقیقه ای و cyber-anything؛ وب کم از الزامات آن می باشد

اینترنت: یک مادۀ اعتیاد آور؛ ایمیل و چت از سرویس های آن است؛ دلیلی برای اشغال بودن تلفن و بروز دعواهای خانگی

وبلاگ: محل نوشتن انواع مزخرفات و چرندیات؛ همینجا؛ بعد از ۲۳ از نمونه های موفق آن می باشد، ولی احسان خداییش تو اینکاره نیستی کاسه کوزه ات رو زودتر جمع کن برو خلاص شیم از دستت

Email: امکانی جهت ارسال و دریافت آخرین جک های رشتی و قزوینی؛ اگه اینو ظرف ۵ ثانیه برای ۵۰۰۰۰۰ نفر forward نکنی سیفلیس می گیری می میری؛ مکانی مناسب جهت رشد و نمو انواع ویروس

گلناز: نام یک کاربر در اینترنت

تینا: خواهر شوهر کاربر فوق

Google: محل جستجوی عکس های ماتحت جنیفر لوپز و عروسی علی دایی؛ آینۀ دق مایکرسافت

مایکروسافت: بزرگترین شرکت کامپیوتری و دریافت کنندۀ بیشترین تعداد فحش های خوار مادر در روز

Windows: هنگ؛ restart؛ هنگ؛ restart؛ هنگ؛ restart؛.............