امکان ثبت و نمایش عکس به صورت سه بعدی از همون سالهای ابتدایی اختراع دوربین عکاسی وجود داشته و تلاش های مختلفی در این رابطه صورت گرفته.

تکنیک های مختلفی برای این کار ابداع شده که تقریباً تمام اونها بر پایۀ سیستم بینایی انسان طراحی شده ان: استفاده از دو دوربین کنار هم (بجای دو چشم)، عکسبرداری یا فیلمبرداری بصورت همزمان با هر دو دوربین و سپس نمایش همزمان اونها روی پرده.

تنها کار باقی مونده تفکیک تصاویر از همدیگه اس به شکلی که چشم چپ تصویر دوربین سمت چپ و چشم راست تصویر دوربین سمت راست رو ببینه. یکی از ساده ترین روش های اینکار استفاده از عینک های آناگلیف (Anaglyph) هست که یک طرف فیلتر قرمز و طرف دیگه فیلتر آبی رنگ داره. هنگام تماشای عکس یا فیلم های گرفته شده با این تکنیک، لنزها تصاویر رو از هم تفکیک می کنن و حسی غریب از تماشای یک تصویر سه بعدی رو بوجود میارن.

هنگام تماشای این تصاویر، صفحۀ مانیتور یا تلویزیون تبدیل به یک جعبه می شه که اشیایی سه بعدی درون اون وجود داره و حتی بعضی از اشیاء بیرون از صفحه قرار می گیرن.

من بعد از جستجوی زیاد تونستم یه تعداد از این عینک های سه بعدی رو از شرکتی در هنگ کنگ بخرم (با وجود تحریم های مختلف و عدم امکان پرداخت آنلاین در ایران، برخی کارهای ساده به معضلی بزرگ تبدیل می شن). سایت های زیادی هستن که عکس و فیلم های سه بعدی ارائه می دن، بعضی عکس ها واقعاً حرفه ای گرفته شدن و آدم رو مبهوت می کنن.

جالب اینکه با ارائۀ نرم افزارهای جدید، می شه عکس و فیلم های معمولی دو بعدی رو با ترفندهایی خاص به سه بعدی تبدیل کرد. تبدیل عکس به سادگی و با نصب یک Plugin روی فتوشاپ انجام می شه و برای تبدیل فیلم هم نرم افزارهایی ارائه شده. در حال حاضر فیلم های زیادی به شکل سه بعدی آناگلیف موجود هستن و خیلی از فیلم های قدیمی تر هم به سه بعدی تبدیل شدن. تماشای سری فیلم های ماتریکس، جنگ ستارگان یا ایندیانا جونز به این شکل واقعاً لذت داره.

جالب اینکه در دنیا چند کانال تلویزیونی هستن که تمام برنامه هاشون رو به شکل سه بعدی پخش می کنن. من بخشی از یک مسابقۀ فوتبال رو به این شکل تماشا کردم و واقعاً تحت تاثیر قرار گرفتم. توپ و بازیکنان آنچنان طبیعی بودن که دلم می خواست دستم رو به سمت تلویزیون ببرم و توپ رو توی هوا بگیرم!

وقتی این عینک ها رو به دوستانم می دم و براشون فیلم یا عکس سه بعدی نمایش می دم، جالب تر از دیدن تصاویر روی صفحه، تماشای چهرۀ بهت زدۀ اونهاست که با دهان هایی o شکل به صفحه خیره شدن!